Camin(s), Objectiu(s) e Progression

Quand parlam d’objectius e de progression, podèm prene l’exemple simple d’una caminada; quicòm sovent considerat coma una realizacion personala de la jornada.

Quand decidissèm d’anar a passejar, i a totjorn una partida e un arribada. Mas se nos concentram constantament solament sus l’arribada, aquò ajuda pas gaire a manténer un bon umor o una actitud positiva; subretot se demòra encara un long camin per far.

Una aproximacion mai atenta es de se concentrar sus lo « Progrès« , puslèu que solament sus la destinacion.

Que caminem sols o en grop, imaginant que tots avançam; quitament sus camins diferents, enfrontant montanhas, illas o deserts diferents; pòt èsser mentalament estimulant.

Totes portam de competéncias, de perspectivas e de fòrças diferentas. Dins un grop, una equipa, un luòc de trabalh o un club esportiu, es natural e essencial que los membres ajan de capacitats diversificadas.

Alara, sèm vertadièrament en concurréncia los uns amb los autres? Se reflectissèm prigondament, benlèu pas.

Imagina un eveniment esportiu ont los participants son seleccionats a l’azard demest la populacion generala. Qualques seràn mai bons per córrer, d’autres per pedalar, e atal. Jamai trobaràs doas personas amb exactament las meteissas competéncias. Comprendre aquò pòt ajudar a redusir l’estrès, la concurréncia e la gelosia. Encara mai, aquò encoratja lo jòc net e nos ajuda a demorar optimistas.

Vejer lo bon costat de la vida.

Una equipa amb mens de gelosia e de competicion inutila ven fin finala mai eficaça, collaborativa e armoniosa.

Èstre tròp gelós o competitiu nos farà jamai vertadièrament ganhar res; aquò es solament una ilusion. De meteissa manièra, devèm pas nos preocupar tròp de far d’errors. Es impossible de viure sens eles. De fach, aprenem sovent mai de las falhidas que del succès.

Redusir la gelosia e la concurréncia dins una equipa ajuda a redusir l’estrès. Quand formam una imatge mentala de nosautres e de las personas que nos environan, sèm mai capables de demorar concentrats sus nòstre pròpri trabalh, sens èsser distraches per las comparasons. Aquò renfòrça las relacions e melhora la comunicacion.

Podèm tanben nos adonar qu’i a pas de posicion «la melhora» o «la mai mala» entre las personas.

Coma en França, de còps disèm:

« Non i a pas de mestièr menut »;
« Non i a pas de mestièr sosvalorat. »

Cada contribucion a de valor.

Avètz-vos jamai remarcat dins un grop de caminada, de corsa o de ciclisme que degun vòl pas èsser al darrèr? Èsser lo darrièr pòt semblar èsser un perdedor o socialament feble. Aquesta sensacion travèrsa los limits de genre e de cultura.

Mas se i pensam logicament, dins tot grop, i aurà totjorn qualqu’un al darrièr endrech. Aquò fa vertadièrament de qualqu’un un perdedor? Son solament de construccions mentalas. Podèm totes èsser « eròis » o « perdedors », « primièrs » o « darrièrs » ; es simplament una question de percepcion. Un jorn siás lo primièr e l’autre jorn lo darrièr.

La concurréncia pòt semblar motivanta, mas sovent mena a l’estrès e a la desconnexion.

Coma se ditz dins l’espòrt:

Lo mai important es de participar.

Totes avèm de fòrças dins de domenis diferents. Degun es bon en tot.

Lo vertadièr problèma comença quand las gents etiquetan los autres de «perdents». Sovent, aqueles que fan aquelas etiquetas an paur d’èsser etiquetats eles meteisses.

En nos relaxant e en acceptant l’idèa qu’i a pas de «mauva sièja» ni de «mauva vagun», reconeissèm que cadun a de valor. Totes patissèm de còps de «mauvas sièjas»; e aquò es plan.

Aquesta mentalitat ajuda a redusir la gelosia, la concurréncia toxica e l’estrès que n’acompanhan. Favorís una comunicacion mai bona e encoratja la creativitat, que florís melhor dins d’environaments pacifics.

Non pòdes pas èsser vertadièrament creatiu dins una atmosfera estressanta o toxica. E l’estrès es pertot.

Lo sit web HealthInYourPlanet a per objectiu d’ajudar a redusir aquel estres. Se ben l’estres positiu pòt èsser motivant, aquí nos concentram sus la reduccion de l’estres negatiu. Redusir l’estres es un avantatge per totes : renfòrça l’esperit d’equipa e promòu la collaboracion.

De còps, lo succès professional ven mai aisidament en prenent un cafè amb qualqu’un qu’en s’isolant e en se forçant tròp.

De bonas relacions nos ajudan a donar lo melhor de nosautres. Nos permeton de recebre d’informacions utilas e de crear la satisfaccion emocionala que nos cal per reüssir.

Mantenir los cicles vertuts sosté la creativitat contunha e la resiliéncia, quitament quand aqueles cicles son fragils o se rompon. Cal èsser prèsts a los reconstruire de temps en temps.

Sovent arribam a realizar causas ensems, mas cadun de nosautres aporta de competéncias unicas. Reconéisser nòstras diferéncias ajuda a redusir l’impuls de comparar. E la comparason, encara que naturala, es sovent pas productiva.

Al contrari, veire nòstra diversitat revela nòstra riquesa collectiva:

Sèm totes diferents, amb quicòm a portar.

En redusent l’estrès, nos dobrissèm, partejam mai, e contribuïm a bastir de Cicles Vertuoses.

Es pas totjorn aisit de manténer aquela mentalitat, mas un còp adoptada, ven contagiosa. L’ajuda e lo partatge se propagon naturalament.

Pensa-lo coma una granda roda ; es malaisit de la virar sol, mas mai aisit amb d’autras. Ajudar los autres es sovent lo melhor biais d’ajudar se meteis. Coma dison qualques culturas :

Ajuda-te, e lo cèl t’ajudarà.

En japonés, la gent sovent ditz «Ganbatte», que vòl dire «Aguanta», dins d’autras culturas podèm tanben dire «Faguem lo melhor que podèm» o simplament «Prendètz-vos de cura». Que siá un bon jorn o un mal jorn, avançam totes a nòstra manièra.

En nos concentrant sus nòstre pròpri progrès e en demorant positius, venèm mai creatius e eficaçes, nos desvolopant a nòstre plen potencial.

Quand la concurréncia s’estompa, la creativitat creis. Nos tornam mai bons dins nòstre trabalh, mai constants dins nòstre entrenament, e mai compassius cap a nosautres e cap als autres.

Quand nos prenem cura de nosautres, avèm mai de capacitat per nos ocupar dels autres. Podèm reconstruir, reparar e melhorar çò qu’es a l’entorn de nosautres. E nos cal remembrar: sèm pas que d’èsseres umans; pas invencibles.

Quand creem e mantenèm un environament pacific, es melhor de tornar a las raïças; a l’atencion plena.

Los ensenhaires de mindfulness expliquen sovent que lo cervèl aima çò que se sent plan. Mas la pensada excessiva a tendéncia a alimentar los instints primitius (o «reptilians») del cervèl de manièras pas utilas.

Mas es jamai tròp tard. Podèm totjorn tornar bastir çò que foguèt romput.

Coma nos remembra Mahatma Gandhi:

Vòstras cresenças venon vòstres pensaments.
Vòstres pensaments venon vòstres mots.
Vòstres mots venon vòstras accions.
Vòstras accions venon vòstras abituds.
Vòstras abituds venon vòstras valors.
Vòstras valors venon vòstre destin.

— M.K. Gandhi