რჩენა “ჭეშმარიტად” (ფრანგულად Rester “Vrai”)

ეს, ალბათ, ცხოვრებაში ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი რამაა.
როგორ შეგვიძლია ვიყოთ საკუთარი თავი, თუ არ ვართ ერთგულნი საკუთარი თავისა და ჩვენ გარშემო მყოფების მიმართ?

საკუთარი თავის ერთგულად დარჩენა და სიმართლეში ყოფნა, სავარაუდოდ, “არტिफისციალურობის” თავიდან აცილების გზაა, რაც გვეხმარება მოვიშოროთ “პოკერის სახე” და შევინარჩუნოთ ბუნებრიობა ისეთი პრობლემების მიუხედავად, როგორიცაა მაღალი სტრესი და პასუხისმგებლობა.

ვერიდებით ნიღბებსა და დამცავ კოსტიუმებს, ვცდილობთ, თავი ისეთი წარმოვაჩინოთ, როგორებიც ვართ; გლორია გეინორის სიმღერის, “მე ის ვარ, რაც ვარ”, ან გრანჯ-როკ ჯგუფ Nirvana-ს სიმღერის, “მობრძანდი ისეთი, როგორიც ხარ”, მსგავსად.

ამ მიზნის მუდმივად შენარჩუნება რთულია, რადგან ის იდეალისტურია…

გამოხატულება, რომელიც ერთმა ადამიანმა ერთ დღეს მითხრა:

მანქანაში ღამით ყველა წითელ შუქზე გავდივარ…
მაგრამ თუ დამაჭერენ! სიმართლეს ვიტყვი…

დევიდ სერვან-შრეიბერის წიგნი “სიმართლე ჩვენი სხეულის სიყვარულის შესახებ” ასევე გვახსენებს, თუ რაოდენ მნიშვნელოვანია საკუთარ თავზე ზრუნვა, რათა შევინარჩუნოთ თანაგრძნობა და ემპათია სხვების მიმართ, რაც გვეხმარება ამ კეთილშობილური ციკლის განვითარებაში როგორც ჩვენი, ისე სხვების ჯანმრთელობისთვის.

დევიდ სერვან-შრეიბერის კიდევ ერთი წიგნი, “ჩვენ შეგვიძლია მრავალჯერ დავემშვიდობოთ“, იკვლევს ცხოვრების სირთულეს, სადაც სიტუაციები ზოგჯერ უცნაურად ან დანგრეულად გვეჩვენება. მაშინაც კი, თუ გვსურს, მუდმივად სიმართლეში ვიყოთ, “ის არასდროს არის სრულყოფილი”.

“არარეალურობა” შეიძლება ნიშნავდეს “როლის თამაშს”, როგორც მსახიობი, რომელიც სხვადასხვა პერსონაჟსა და სტილს განასახიერებს. მაგრამ, როდესაც თეატრში მივდივართ, მსახიობობა ნამდვილი პროფესიაა: სპექტაკლის დროს მსახიობები თავიანთ როლებზე არიან კონცენტრირებულნი, და როგორც კი სცენას ტოვებენ, იხდიან კოსტიუმებსა და მაკიაჟს და რეალურ ცხოვრებას უბრუნდებიან. შეუძლებელია, მუდმივად როლში იყო.

ზოგჯერ გვიწევს მოქმედება, მაგალითად, დაკრძალვებზე, რათა დავფაროთ ემოციები ან ისეთი რამ, რისი ღიად გამოხატვაც შეუძლებელია.

ასეთი ბევრი სიტუაციაა; რაღაცები, რასაც ჩვეულებრივად ვერ იტყვი. ძალიან რთულია, მუდმივად იყო გულწრფელი; სევდაში ყოფნა ძნელია. ზოგჯერ, ჩვენ ყველას გვჭირდება მზის სათვალის მიღმა დამალვა, რათა შევინარჩუნოთ გულწრფელობა, თავმდაბლობა და პატივისცემა. ეს რთულია, მაგრამ მნიშვნელოვანი.

ზოგჯერ ვამბობთ,

ყოველივეს თავისი დრო აქვს.

დაკრძალვებზე ჩვენ გავდივართ მრავალფეროვან ემოციურ მდგომარეობებს და ვერ შევძლებთ გარკვეული მომენტების უბრალოდ გამოტოვებას. (მენეჯმენტში ამას ზოგჯერ “სიკვდილის მიღების კრუგს” უწოდებენ.) ყველა ემოციურ მდგომარეობას თავისი მნიშვნელობა აქვს და სევდიდან ბედნიერებაზე, ან პირიქით, ასე მარტივად ვერ გადახვალთ.

აბდ ალ მალიკი ამას კარგად გამოხატავს თავის სიმღერაში “ვალენტინი”, სადაც ამბობს:

მართალია, ბრაზავილში ვართ. ვმღერით, ვცეკვავთ… ჰო, ვცეკვავთ, მაშინაც კი, როცა დასასრულია.

ერთგულად დარჩენა ასევე ნიშნავს, ვიყოთ საკუთარი თავი კონტექსტისა და მსოფლიო გავლენების გათვალისწინებით.
(დაკრძალვებზე ეს ზოგჯერ აღსანიშნავი მომენტიც კია, თუნდაც ეს წინააღმდეგობრივად ჟღერდეს.)

უკუკავშირის მიცემა შეიძლება იყოს იმის გამოსახატავი გზა, რასაც ვხედავთ, ან იმის გამოსაკვეთი, რაც საინტერესოდ მიგვაჩნია. ეს გულისხმობს ჩვენი თავის ღიად წარდგენას, მოვლენების ისეთად მიღებას, როგორებიც არიან, და ჩვენი ხასიათისა და ნამდვილი მე-ს შესაბამისად რეაგირებას. ეს არის ბალანსი სერიოზულად აღქმასა და მუდმივ სერიოზულობას შორის. ეს მიდგომა გვეხმარება, ყურადღება მთავარზე შევინარჩუნოთ და ყველას რეალობის შეგრძნება შევინარჩუნოთ.

თქვი, როგორც არის

იცოდით, რომ ბავშვებს თანმიმდევრულობა მოსწონთ? რატომ? იმიტომ, რომ მათ უსაფრთხოდ გრძნობა მოსწონთ. ეს მათ რეალობაზე დაყრდნობაში და გარშემო მიმდინარე მოვლენების გაგებაში ეხმარება. ამ თემასთან დაკავშირებით, ბავშვებს არ ესმით ირონია და ხშირად ჰგონიათ, რომ მათზე იცინიან, ამიტომ მას კარგად არ რეაგირებენ.

ირიონია სიმართლის საპირისპიროა, რადგან ის, როგორც წესი, თამაშის ფორმაა. მიუხედავად იმისა, რომ ზოგჯერ სასიამოვნოა, ბავშვებთან ურთიერთობისას მისი გამოყენება არ არის რეკომენდებული.

დეპრესიას შეუძლია მნიშვნელოვნად იმოქმედოს ჩვენს განწყობაზე და ცხოვრების აღქმაზე, მათ შორის, რეალობასთან კავშირის შენარჩუნების უნარზე.

ჩვენი უნარი, რომ საკუთარ თავს ერთგულად დავუდგეთ, ზოგჯერ ჩვენს განწყობაზეა დამოკიდებული. თუ სტრესს განვიცდით, აწმყო მომენტის ცნობიერების მასწავლებლები ხშირად გვაძლევენ რჩევებს დასახმარებლად.

მაგალითად, უბრალოდ ორივე ხელის ცივ, ყინულიან წყალში ჩაყოფით შეგვიძლია მივხვდეთ, დეპრესიაში ვართ თუ სტრესში. დეპრესიის დროს, შესაძლოა, ვერ შევძლოთ ხელების ცივ წყალში შენარჩუნება, მაშინ როცა, თუ თავს ბედნიერად და მოდუნებულად ვგრძნობთ, მათ წყალში უპრობლემოდ შევინარჩუნებთ.

მიზეზი ისაა, რომ როდესაც დეპრესიას განვიცდით, ჩვენი ნერვული სისტემა ზედმეტად მგრძნობიარე ხდება, რადგან ჩვენი ნერვული და სინაფსური კავშირები მუდმივად დაზიანებულია. ეს იმაზე ჰგავს, რომ უკონტროლოდ ვხდებით ზედმეტად მგრძნობიარეები. ჩვენი ტვინი ბევრად უფრო მგრძნობიარე ხდება, ვიდრე მაშინ, როდესაც თავს კარგად ვგრძნობთ.

კიდევ ერთი მაგალითია საყიდლებზე სიარული: ყველა სტიმული — შუქი, რეკლამები, ხმები — მუდმივად ბომბავს ჩვენს ემოციურ ტვინს. ეს სტიმულაცია იწვევს ჩვენი ემოციების უფრო დიდ მერყეობას, ვიდრე მაშინ, როდესაც მშვიდად ვკითხულობთ წიგნს.

იგივე ხდება, როდესაც დეპრესიას განვიცდით: ჩვენი ტვინი ბევრად მეტ ემოციურ აღმასვლასა და დაცემას განიცდის, ვიდრე მაშინ, როცა მშვიდები და მოდუნებულები ვართ.

ჩვენი ტვინის ემოციური ნაწილი ლოგიკურ ნაწილზე დომინირებს, რაც ჩვენს განწყობაზე აისახება. ასეთ დროს, როგორც წესი, ვერ ვგრძნობთ თავს ფსიქიკურად კარგად და ვერც სხვების მიმართ ვრჩებით ერთგულნი, რადგან მუდმივ ემოციურ გადატვირთვაში ვიმყოფებით.

ცხოვრება შეიძლება რთული იყოს ჩვენი გარემოებების მიხედვით. მილიონერები ვიყოთ თუ ძალიან ღარიბები, ყველას შეგვიძლია ოდესმე თავი შეუძლოდ ვიგრძნოთ.

როდესაც “სოციალური კლასისა” და “სიმდიდრის” მიხედვით სოციალურ კიბეზე ქვემოთ დავეშვებით, ზოგადად უფრო რთულია თავი კომფორტულად ვიგრძნოთ.

ღარიბი ადამიანები ხშირად ყველაზე მეტად არიან მოწყვლადი განათლების პრობლემების, გარემო ფაქტორების ზემოქმედების, ჯანდაცვაზე ხელმისაწვდომობისა და სოციალური კონტექსტის საკითხების მიმართ. მათემატიკურად, ღარიბი ადამიანები, მათი კონტექსტის გამო, ზოგადად უფრო მეტად არიან დაზარალებულნი დეპრესიული აშლილობებით, ვიდრე მაღალი სოციალური კლასების წარმომადგენლები.

მაღალ სოციალურ კლასებს ცხოვრებაში უკეთესი არჩევანი და მეტი მოქნილობა აქვთ, რაც მათ საშუალებას აძლევს, შეცვალონ საკუთარი მდგომარეობა. ეს ფაქტია.

ეს ჩვენს ყურადღებას “კონტექსტის” კონცეფციისკენ ამახვილებს, რომელიც შეიძლება იყოს სოციალური, ქორწინებითი, საოჯახო ან გარემოებრივი.

MC Solaar ახსენებს:

კონტექსტი კონცეფციაზე ძლიერია

აბდ ალ-მალიკი აცხადებს:

კონტექსტის მიხედვით, შეიძლება ძლიერი და სუსტი მხარეები გავაიგივოთ.

ტელესერიალი “ბელ-ეიერის ახალბედა პრინცი” ასევე ხაზს უსვამს კონტექსტის საკითხს.

მდიდარი ადამიანი რთულ, ღარიბ გარემოში პრობლემებს ერთნაირად არ მოეკიდება, და პირიქით, ღარიბი ადამიანი მაღალი სტანდარტების გარემოში პრობლემებს ერთნაირად არ მოეკიდება.

მაგრამ ყოველივე ეს გვეხმარება გავაცნობიეროთ, რომ მიუხედავად ჩვენი სოციალური კლასის წარმომავლობისა, ჩვენ ყველანი ვაწყდებით სირთულეებსა და ბრძოლას ჯანმრთელობისთვის, სიცოცხლისთვის, სიმართლისთვის, ავადმყოფობასთან და პლანეტაზე ზრუნვასთან დაკავშირებით.

ჩვენ ყველანი ვასრულებთ როლს საზოგადოებაში, რადგან ეს ყველასთვის ორმხრივად მომგებიანია.

ამ საკითხის გარშემო არსებული ისტორიული და ეკონომიკური კონტექსტის მიუხედავად, ჩვენ ყველას გვაქვს ინტერესი, დავეხმაროთ ჩვენ გარშემო მყოფ ადამიანებს მათ პირად სირთულეებთან გამკლავებაში.

საბოლოოდ, როდესაც ამას გააცნობიერებთ, ხვდებით, რომ საზოგადოების ერთ-ერთი უდიდესი პრობლემა “უცოდინრობაა”, როგორც ამას MC Solaar-იც განმარტავს სიმღერაში “La concubine de l’hémoglobine“. უცოდინრობა ყველა პრობლემის სათავეა.

როგორც ბიბლიაში და “შვიდ მთავარ ცოდვაში” შეხვდებით, ზოგი ამბობს, რომ ყველაზე დიდი ცოდვა შურია, რადგან ის ყველა სხვა ცოდვის ფესვია.

ჩვენ გარშემო მყოფთა დახმარებას შეუძლია მათი კეთილდღეობის გაუმჯობესება და ასევე, თავად ჩვენც უკეთ ვიგრძნოთ თავი.

ღარიბი სოციალური კლასის დახმარება მათემატიკურად ასევე უწყობს ხელს უმდიდრეს კლასს. ეს უკვე უბრალოდ “კლასის” პრობლემა აღარ არის.

არ არსებობს ლოდინის მიზეზი. ყოველთვის იქნება საქმე; ამის შემდეგ კი სხვა რამეს გავაკეთებთ.

ღია საზოგადოება ყველას ინტერესშია. მთავარია გავაცნობიეროთ, რომ ჩვენ, როგორც ადამიანები, ყველანი ერთად ვართ და დაცულნი ვართ ჩვენი ღია საზოგადოების, სამართლებრივი სისტემისა და ადამიანის უფლებების მიერ.